PENNOD XXII
RHWYDO ROBINSON
Yn y man clywent dwrw rhywrai'n dyfod yn gyflym draw, ac ymhen ychydig funudau, cyrhaeddodd Doctor Huws a Harri Tŷ Mawr.
"Wel, dyma ni eto, Roberts," meddai'r meddyg. "Does 'ma ddim prinder helyntion heno, 'ddyliwn."
Yna plygodd uwch ben Jim i'w archwilio, a bron cyn gynted ag iddo gyffwrdd ynddo, meddai yn siarp:— "Roberts, daliwch y'ch lamp yn nes."
Yn y man sythodd, ac meddai mewn tôn ddifrifol: "Fedra' i na'r un doctor wneud dim iddo fo, druan; mae o wedi marw ers meitin. Sut y —?"
"Twm Teigar," meddai Robinson, "ne' rywun oedd efo fo lladdodd o, mi—"
"Na, nid Twm Teigar, ychwaith, meddai llais uchel o'r ochr arall i'r wal, ac ar hynny dyma ddyn mawr cyhyrog[1] yn taro'i law ar gopi'r wal, ac yn neidio drosodd atynt, a dyn bychan eiddil ar ei ôl.
"Dyma nhw ar y gair," gwaeddodd Robinson, yn gynhyrfus. "Dyma'r ddau lladdodd o."
"Na," ebe Twm Teigr, yn dawel. "Ella bod Sam a finna'n botsiars, ond 'tyda ni ddim yn llofruddion," a chan bwyntio at Robinson, meddai gyda phwyslais, â rhyw gryndod yn ei dôn: "Roberts, dyna lofrudd Jim Willia's, a—
Ond torrodd Robinson ar ei draws. "Felly wir," meddai. "Be' nesa', tybed? Pwy sy'n mynd i—?"
"A 'tydw i ddim wedi gorffen eto," meddai Twm Teigr, ar ei draws yntau. "Y fo, hefyd, ydi llofrudd Dic Cae Bach!"
- ↑ Cyhyrog: muscular
