os na welodd o fi. Robis oedd o, debyg, pwy ond—? Brensiach annw'l! beth ydi hwn eto? Mae 'na un eto. O! Jim, debyg gen' i.
Neidiodd hwnnw hefyd i'r coed, ac wedi aros am foment, rhedodd ar ôl y llall, yr un ffordd yn union. "Tawn i'n marw eto," meddai Dafydd Denau wrtho'i hun, "wel os fel 'na mae'i dallt hi, mi âf i nôl y bag gêm; âf ar f'engoch i." A throsodd ag ef yn ei ôl i'r coed.
Ond cyn gynted â'i fod wedi codi'r cŵd a chychwyn o'r coed, clywai un arall wedyn yn cyrraedd. "Mae'n rhaid bod 'ma rasus heno," meddai Dafydd, gan gychwyn fel y gwynt, "rhaid, myn dian i, ond 'ollynga' i mo 'nghwd eto ar chwara' bach, na wna', myn gafr i."
Ond yr oedd Roberts y plisman wedi ei glywed, ac wedi cychwyn ar ei ôl hefyd.
"P'am gwtrin nad aiff hwn yr un ffordd â'r lleill?" meddai Dafydd wrtho'i hun, dan redeg, "na, 'choelia'i fawr. A mwy na hynny mae o'n ennill arna' i hefyd. Jest fy lwc i, wrth gwrs. Wel, ffarwel, 'y metha' bach i." A gollyngodd ei gŵd gêm ar y cae, a saethodd ymlaen wedi cael y baich oddi ar ei gefn. "Dal fi rŵan, gamp i ti?" ysgyrnygodd dros ei ysgwydd, mewn llais main, gwichlyd.
"Dam las! Nid y fo ydi o," meddai Roberts, gan godi'r bag. "Potsiar oedd hwn, a finna' 'n un ffŵl yn meddwl mai Robinson oedd o, a rŵan Twm Teigar gaiff y clod am ddal hwnnw. Wel, fel 'na mae hi; ond mi fydd Syr Huw yn falch o'r ffesynt 'ma, a mi wêl 'y mod i'n haeddu'r tips. Pwy oedd y boi, tybed? Wn i ddim be' sy' ar yr hen lamp 'ma heno;'does gynni hi ddim mwy o ola na matsen, ne' mi f'aswn wedi'i 'nabod o. Ond, cheer up mi fyddaf yn ffigro mewn cês o fwr-Brenin Mawr! Beth oedd hwnna?"
Y peth a dorasai ar ymson Roberts, oedd gwaedd arswydus o rywle ym mherfedd y coed, a rhuthrodd y plisman tuag yno.
