ieuanc, a ddaethai gyda Doctor Huws i weled Jac, drannoeth ar ôl yr helynt, pan ddywedodd,—"Os cawn ni o i Lerpwl i'r ysbyty acw, mi fedrwn ni'i fendio[1] fo
Ofn mwyaf y meddyg oedd na ddaliai Jac y daith i Lerpwl, ond cynhaliodd ei ysbryd dewr ef ar hyd y daith yno, ac wedyn drwy'r triniaethau geirwon a gafodd i gyd; a'r diwrnod hwn, yr oedd Jac i fyned drwy'r operesion ddiwethaf oll
Ac yn awr, â'r gwaethaf drosodd, nid rhyfedd i'w fam dorri i lawr felly, pan glywodd y newydd da, a deall bod tymor hir ei phryderon wedi dyfod i ben.
Arhosodd yn Lerpwl am wythnos wedyn, nes bod Jac yn hwylio cael codi, ac yna troes adre, yn ysgafn iawn ei chalon.
Nid oes angen dweud bod llawenydd mawr drwy'r holl ardal, pan ddeallwyd bod Jac o'r diwedd ar ei ffordd i gael llwyr wellhad; ac edrychai pawb ymlaen at ei groesawu'n ôl i'w plith, oblegid yr oedd ei ddewrder wedi ei wneud yn arwr yng ngolwg ei holl gydnabod.
Ond nid oedd neb, nac oedd—hyd yn oed ei dad a'i fam, yn edrych ymlaen mwy at weled Jac gartre—na Grasi Jôs. Yn wir, nid aethai diwrnod heibio heb iddi fynnu cael gwybod sut y byddai, a phaciai barsel i'w yrru iddo bob wythnos yn ddi-feth. Yn wir gellid dweud mai yn yr Ysbyty yn Lerpwl y byddai ei meddwl, hanner ei hamser, yn enwedig gyda'r nosau hirion o flaen y tân, wedi iddi orffen gwaith y dydd.
Un noson dywyll, ystormus, ymhen rhyw bythefnos ar ôl i Mrs. Ifans y Fron ddyfod â'r newydd da adre, a hithau wedi cael tipyn o annwyd, penderfynodd swperu'r gwartheg dipyn cynt nag arfer. Wedi rhoi côt fawr amdani, a lapio siôl am ei phen, aeth allan, a gollyngodd Carlo, ac yn ôl ei harfer ar ôl rhoi gwair i'r gwartheg, aeth i weled bod pob man yn ddiogel, a'r ci wrth ei sawdl.
- ↑ Mendio: to cure.
