Felly, wedi i Jim ei osod ei hun i lawr wrth y bwrdd a dechrau ar ei swper, meddai ei briod wrtho: "Jim, 'rydw i wedi dwad i'r penderfyniad bod yn rhaid iti wylio Robinson.'
"Ond dyna ydw'i wedi bod yn 'i 'neud, ynte?" ebe Jim, â llond ei geg o fwyd.
"Ie, Jim," ebe hithau, "ond mae'n rhaid iti wylio mwy; a'r tro cynta' y gweli di o'n gwneud rhywbeth o'i le, ac y medri di brofi'r peth, mae'n rhaid iti fynd i dd'eud wrth Syr Huw ac wrth y Stiward."
"Dim andros o beryg'!" meddai Jim, gan edrych ar ei briod yn syn.
Ond gwyddai Mrs. Jim yn dda y gwnâi yn union fel y dywedai hi, ond iddo gael tipyn o amser. "Mae hi'n dibynnu'n union, Jim, p'run ohonoch chi'ch dau—
A dyna'r cwbl gafodd Mrs. Williams ddweud y noson honno, oblegid torrwyd ar ei thraws gan gyfarth pedwar ci o'r tuallan.
"Dyma fo ar y gair," ebe Jim.
"'F'aswn i'n synnu dim," ebe hithau'n frysiog. "rydw' i'n mynd i 'ngwely, a Jim,—gwylia ditha' be' fyddi di'n 'i neud, ac yn 'i dd'eud hefyd."
Wedi disgwyl tipyn, cododd Jim i fynd at y drws. "Rhywun mae'r cŵn yn 'i 'nabod sy' 'na, mi wn wrth 'u cyfarth nhw," meddai, gan agor y drws. Ond ni welai neb, ac yr oedd y cŵn—y ddau retriever a'r ddau spaniel, yn cyfarth yn falch ac yn tynnu ar eu cadwyni: ond ar hynny, clybu Jim sŵn chwibanogl Robinson.
"Potsiars, Mary!" gwaeddodd yn y drws. 'Rydw' i'n mynd." Ac ymaith ag ef gyda'i fod wedi gollwng Tiger.
Pan gyrhaeddodd at Robinson a chael yr hanes: "Un o'i driciau fo," meddai Jim, "un o dricia' Dic Cae—
"Nage," ebe Robinson, "fel mae gwaetha'r modd, un o dacla'r Dre 'na, 'rydw' i'n meddwl, ac os ydw' i'n iawn, gwae fo !"
