"Ar y stage y dyla' fo fod; mi wnâi'i ffortiwn, gwnâi myn gafr i!" ebe rhywun yn ei ymyl, am un o'r actorion oedd yn mynd oddi ar y llwyfan drwy ddrws yng nghefn yr olygfa; ac ar ei waethaf, fe'i teimlai Robinson ei hun yn cymryd diddordeb yn yr actio.
"Dyma fo'n dwad eto," meddai rhywun.
Ac ar hynny, ymsythodd Robinson yn sydyn, gan rythu[1] ar yr actor.
"Pwy ydi hwnna? Pwy ydi hwnna sy'n dwad ar y stage rŵan?" gofynnodd, mewn llais isel, cynhyrfus, i rywun yn ymyl.
"Ond y fo, debyg iawn," meddai hwnnw. "'Tydi o'n naturiol? Ond 'rhoswch chi i chi'i glywed o'n siarad, Robinson.'
"Pwy ydi o? ydw' i'n i ofyn," meddai Robinson, gan gydio ym mraich y dyn; ond yr oedd holl sylw hwnnw wedi ei hoelio ar y llwyfan.
Ar hynny dechreuodd yr actor siarad.
"Pwy—ydi-hwnna?" gofynnodd Robinson drachefn. "Tydach chi ddim yn 'i 'nabod o, Robinson? Go dda 'nte? 'F'asa' neb yn breuddwydio mai fo ydi o. Ond Dic, siwr iawn,—Dic Cae Bach."
Troes Robinson ar ei sawdl gyda llw dychrynllyd, a chythrodd allan.
"Brenin Mawr!" ebe'r dyn wrth un oedd yn sefyll wrth ei ochr, "chof'is i ddim nad oes dim da rhwng yr hen Robis a Dic, ar ôl miri'r ceiliog ffesant hwnnw.'
- ↑ Rhythu: to stare.
