yma Parri. Pe cae chi dwbyn bach a rels odditano fyddai yn ennill i bawb—barbareiddiwch."
Yr oedd siarad o'r fath nodwedd ym Mhwll Llifon yn beth dieithr, ac ni wyddai Parri beth i'w ateb yn ol. Edrychodd arno am ennyd yna mentrodd siarad.
"Yn sicr, y mae yn ffordd front o weithio plentyn, Mr. Jarvis, ond ni chafodd y peth yna sylw gan swyddog erioed o'r blaen. Yn wir, ni feddyliai neb ddim ato, yn yr ystyr yna a deud y lleia. Fel y dywedais bum yn meddwl y buasem yn cael y glô i'r stage yn fwy hwylus ar hyd y wyneb pe ceid relwe.
"Caem yn sicr," ebai Jarvis, "ond y maeddu yma ar y plentyn yn ddiachos. Cywilydd i ni fel dynion! Ac rwy'n synnu atoch fel tadau yn goddef y fath driniaeth i'ch plant. Beth ydych yn dalu i'r bachgen?"
"Swllt a phump," ebai Parri.
Ysgydwodd Jarvis ei ben heb ddweyd gair. Dim mwy na gofyn a allai fynd ar hyd y wyneb i'r talcen nesaf.
"Na, dyna'r Malc, Mr. Jarvis."
"O ie, anghofiais," a gadawodd Parri a'r llanc.
"Dene ti dipyn o ddyn a dyn yna fo Harri," ebai Lias. Ia, dwi di clwed dipyn am dano fo," ebai Jarvis, " "—oedd o yn drwm efo Pit Black ddoe am yr un peth. "Wel, tae o ddim ond yn g'neud i ffwr' a tynnu'r petch i'r bechgyn 'ma, Harri, mi dalith i'r Brenin Mawr fod o wedi rhoi anadl yn 'i ffroene fo. Un o le ydi o dwad?
Ma' 'ne dipyn o sôn am dano Glwes di fel ddaru o fygwth yr hen Stampar. Mi ddaru fygwth rhoi cweir i'r hen Stampar am regi un o fechgyn y mulod. Ma' fo'n strict ofnadwy efo rhai sy'n rhegi, 'n enwedig y mân fosus ma. Bob lwc iddo fo."
