yr anffawd fwyaf i mi, Mr. Jarvis, yw na chefais y fraint o edrych arni yn fyw. Bu farw pan oeddwn yn blentyn, a dyna fwlch du fy mywyd."
"Ie, yn ddiau," ebai yntau, "ac un o bethau mwyaf brwnt y bywyd hwn ydyw y ffeithiau yna. Y fath fam a fuasai i chwi—ond—"
"Ia, ofer yw meddwl am y golled Mr. Jarvis. Cafodd dynnu y darlun yna y flwyddyn gyntaf ar ol priodi. Yr oedd fy nhad a hithau yn yr Eidal, yn Florence rwy'n meddwl, ac fe ddywedir ei fod yn ddarlun da o honi. Gwnewch faddeu i mi am ddangos y darluniau i chwi, achos rwy'n meddwl mai y darluniau sydd yn apelio fwyaf i chwi fel Cymro. Y mae yn wahanol gydag eraill sy'n dod, y dodrefn 'ma fel rheol sydd yn cael eu sylw hwy yn bennaf. Ac mae fy nhad meddir, yn meddu ar y mathau cywreiniaf a mwyaf drud o ddodrefn. Welwch chwi'r bwrdd mawr yna? Fe roddodd dair mil o bunnau am y bwrdd yna ddeng mlynedd yn ol, ond hidiwch mohono, gwastraff yn fy nhyb i yw rhoddi arian mawr am bethau fel yna." Rhoddodd Jarvis ryw olwg gyflym ar y bwrdd mawr drudfawr, ond trodd ei olwg yn un mor gyflym yn ol at y darlun
Na, y mae un munud o edrych ar ddarlun fel hwn yn fwy i mi na gweled mil o fyrddau," ebai Jarvis i'w hateb "Prin na thybiwn ei bod yn siarad a mi," ychwanegai.
"A dyna fy nhad eto, er gwell gen i o yn y darlun o Fosster ohono."
"Prin y mae y llygaid cystal yn hwn. Rhaid i mi ddweyd hynny hefyd Miss Eurwen."
"Gwnewch fy esgusodi am funud. Yr wyf am i chwi gael cwpanaid o de."
