Eisteddodd y tad ar y gadair gan daro ei ddwylo ar ei lin, a chyda ryw olwg fudanaidd edrychai ar ei briod, hithau yr un modd a daflai yr un olwg yn ol ato yntau, ond fel arfer; y fam yw y gyntaf i agor drws anhawster.
"Edward?" gofynnai.
"Beth ddywed Rasp, "Beth all o ddweyd.
Fydde well i mi fynd i'w nol o adre?"
"Na, gwell gadael iddo am ddiwrnod neu ddau. Mi ofala ei fodryb am dano."
"A dyna Islwyn, mam, ma' fo yn siwr o fynd i weld Islwyn."
"Dyna fydd y gore," ebai y tad." "Wrth gwrs, tae o ddim yn dwad yn ol am fis i'w Office, fydde Rasp rhy falch o hono, ac erbyn y bydd 'i holidays o ar ben, bydd efalle yn rhy falch o ddod yn ol at Mr. Rasp, Mary."
"Ia, Edward, fe adawn iddo am yr wythnos ynte, Nel?" ebai y fam drachefn, gan droi at chwaer Derwyn, yr hon oedd a'i llygaid du tywyll wedi ei ddal gan fyfyrdod dwys o barthed i dynged ei brawd.
"Wel ia, mam," ebai hithau. "Does dim arall am dani, a mwy hoffwn i ddim i tada redeg ar ol Derwyn, fel tae o blentyn bychan.
Dyna'r penderfyniad ddaethpwyd iddo ynglyn ag achos Derwyn y bore hwn, a phwys gobaith y tad a'r fam ar y cerdyn bach a ddaliai Nel fyth yn ei llaw, a chanddo fodryb yn y ddinas, chwaer hoff ei fam, a chanddo wythnos eto o amser i orffen ei saib—ddyddiau, yn ddiau, ryw stranc fach ydoedd hon o eiddo Derwyn—a dyna syniad Ann Jones. ****
