"Helpwch fi, helpwch fi, helpwch fi," daliai i waeddi.
"Cewch losgi yn golsyn Groundar," ebe Jo, a mymai ddal pawb oddi wrtho—" yn golsyn Groundar, 'de chi yn rhy frwnt i fyw."
Helpwch fi, helpwch fi,"—a dene fel 'roedd 'o yn rhedeg o gwmpas yn goelcerth, a Jo yn dal arno fo. 'Roedd gyna fo ddillad fel bwr' am dano, ffustion, hen ffasiwn. Wel i ti anghofia i byth yr olwg oedd arno, a phan 'roedd hi yn y pen mi ddaru Jo a'r lleill fygu'r tân mewn munud, ond mi gafodd i giwrio Bob, 'run fath a chiwrio norob o facyn, a fu 'rhen Groundar ddim yr un ar ol y tro hwnnw. Ond, wrth gwrs, elli di ddim chware pethe fel ene yn Mhwll Llifon."
"Chlwes i 'rioed y stori ene o'r blaen," ebai Bob. "Un dda ydi hi Gruffydd."
"Oedd 'ne fwy o bethe fel ene yn ca'l i gneud e's talwm, Gruffydd Huws?" ebai ei fam drachefn.
"Dene chi dro arall Ann Jones, ond mi ath a bywyd hwnnw, ne dene be oedd yn ca'l y bai 'chos fu o byw ddim llawer o amser ar ol hynny, a Sais oedd hwnnw."
"Yn lle oedd hynny Gruffydd?" ebai Bob.
"Yn yr hen Bwll Isa. Dwi ddim yn cofio'r peth Bob, ond clwed y nhad yn deud yr hanes, fwy nag unwaith, a ma' fo yn hanes rhyfedd Bob."
Tynnodd Bob ei gadair yn nes at y tân gan ddal ei olwg ar yr hen Gruffydd, gyda'i farf frith lwyd-ddu, a thaniodd Gruffydd ei bibell drachefn, cyn dechreu adrodd y stori hon, a tynnai ei anadl ato yn drwm.
Ia," ebe Gruffydd, "dwi wedi chwerthin lond y mol lawer tro wrth feddwl am dani, er iddi fod wedi mynd a
