"Wel, ma' nhad hefyd wedi mynd rywfodd i ameu i lawysgrif o mam. Glywsoch o yn deud hynny neithiwr?"
"Dyma chi." Yna daliodd ef i wyneb ei mam, un o'i ysgrifau ysgol, ac yn y llaw arall gyferbyn y llythyr diweddaf a dderbyniwyd oddi wrtho.
"Waeth i ti heb'i ddangos o i mi Nel—fyna i ddim—"
"Wel, mi geiff Mr. Lewis farnu ynte mam. Mae o mewn gwell safle na ni i 'neud hynny."
"Ma' gen i ofn 'i weld o yn dwad i mewn Nel, a tase rwbeth yn deud wrtha 'i fod o wedi mynd dros y dŵr ne, mi dorwn y'nghalon yn y fan. Ma'r môr mawr ne wedi tori y cysylltiad olaf â miloedd o deuluoedd yn y wlad 'ma. 'Does dim sy wedi llyncu gobeithion rhieni hoff yn fwy na'r môr ne, Nel bach," ebai drachefn, a thorodd i wylo yn hidl. "Peidiwch a chrio mam, wrach ma' fi' sy'n wrong, ond be' newch chi ond dyfalu. Dyma Mr. Lewis. Dowch i mewn Mr. Lewis."
Daeth Mr. Lewis, ac ysgydwodd law a'r fam ofidus —
"Derwyn Mrs. Humphreys, yw'r achos,"—
"Ia, ia," ebai hithau, gyda llais toddedig. "Derwyn hoff, fy mhlentyn, gadel 'i fam—wel—"
"Wel, peidiwch ac ymollwng er mor anodd yw peidio. Mae pob un sydd yn adnabod Derwyn yn dal i goleddu y syniadau goreu am dano, pob un Mrs. Humphreys, yn wir onest i chwi. Dwi i ddim wedi cwrdd un person sy'n anobeithiol o Derwyn. Naddo un, ac 'rwy'n siwr mae ei fam ddylai fod y person olaf o bawb i roddi i mewn i amheuon annheg am y bachgen.
"Dwi'n meddwl dim drwg Mr. Lewis," ebai y fam. "Dim, dim, nag ydwyf ond gadael ei fam, a dyna sy'n
