"Naddo mam. Ma' fo yn gweithio yn nistrict Philffaret, ym mhen draw y gwaith."
"Wn i ddim be na'th i mi bonsio efo James am dano fo, ond y fo ofynodd i mi wyddwn i am rwun yn y wal 'ma elle gymryd lodgiwr, a mi fynodd laswn i mo'i gymryd o, a ddylies i ddim gofyn ffasiwn ddyn ydi o, a dwi'n fecsio rwan Bob."
"Wel, ydi ddim yn rhaid i chi gymryd o mam. Ellwch ddeyd mor fychan ydi'n tŷ ni, a gneud rw esgis."
"Mi gawn weld ffasiwn ddyn ydi o Bob."
Yr oedd yn amlwg fod ryw ddiddordeb neilltuol wedi meddiannu mam Bob, o barthed rhoddi llety i'r dyn dieithr, ac efallai fod atgofion y blynyddau fu yn y rhai hynny y cawsai holl gysuron priodasol pan yn ieuanc gyda thad Bob, cartref clyd a chwmni gŵr oedd megis yn gastell iddi yn erbyn holl ddrycin byd—yna'r helbulon a gawsai ar ol ei golli—neb yn gefn na mam na thad, a'r ddwy chwaer a feddai oeddynt yn nhrefydd Lloegr er's talwm a digon o rwystrau efallai iddynt eu hunain. Yn sicr, naturiol oedd i ryw swyn ddod i'w mynwes wrth feddwl pa fath fyddai y dieithryn a geisiai gartref yn ei thŷ.
"Pan welith o'r lle bychan sy' ma' wrach na fydd o ddim 'isio dwad yma mam," ebe Bob, gan symud ymaith ei lestri bwyd wedi ei ddigoni..
"Ma' ne le glan iddo fo Bob," ebai hithau, "a mi allwn 'i neud o yn gysurus." A rywfodd ni fynnai mam Bob ellwn i feddwl am ei wrthod.
'Pryd ma' fo'n dwad, Bob?"
"Mae o yn siwr o ddwad yma, cynted ag y gall o mam, ar ol dwad o'r gwaith i chi."
