"Wel, y ma' ne groeso i chi ga'l aros os yde chi'n meddwl y g'na fo'r troi chi," ebe yn y man. "Can's .roedd rywbeth yn ei olwg a barodd iddi ei hoffi ar unwaith ei lais, efallai yn rhoddi math o rym personoliaeth, hollol wahanol i lais Bob—llais bach eiddil yn tueddu at fod a chrygni ynddo yn barhaus—ond y llais cadarn—llais yn awgrymu barn, cydymdeimlad, sefydlogrwydd—llais gŵr. "Cewch," ebai ym mhellach, "ac mi wnaf fy ngoren i'ch gneud yn hapus." "Diolch i chwi yn fawr," ebai yntau, a chododd ar ei draed.
"Fyddwch chi yn dwad yma heno?" gofynnai mam Bob.
"Wel, aroswch," ebai yntau, na well i mi aros i orffen yr wythnos yn nhŷ Mrs. Harris,—ie, bydd heno yn gorffen fy wythnos yn nhŷ James Harris. Nos yfory Ann Jones." Cerddodd at y drws yn cael ei ddilyn gan Bob, ac aeth ymaith wedi rhyw led fargeinio ag Ann Jones am lety.
