ene ai do?" ebe 'rhen Gruffydd, gan droi at Bob, oedd wedi gwrando yr un mor astud a Jarvis.
"Mi glwes gân yr "Arch a'r Amdo " Gruffydd, ond ches i 'rioed mor hanes yn fanwl fel ene," ebai Bob.
"Wel, dene ti nhaid Bob, a beth bynnag oedd 'i fai o am dwyllo John Sowth, mi gwnaeth o i fyny, a mi 'roedd 'ne hwyl dwi'n siwr pan ddaethant a fo i'r lan, a meddwl fod yr Arch a'r Amdo' yn 'i aros o. 'Roedd o yn rwbeth Bob, yn 'doedd o?"
"Wel, ma'r stori ene yn exciting," ebai Jarvis, ac mae hanes a throion rhyfedd fel yna yn sicr o fod wedi cynyrchu dipyn o'r ysbryd anturiaethus, heblaw ei fod yn rhywbeth i beri cadw rhyw fath o ymlyniad hanesyddol a'r gorffennol. Rhy brin Gruffydd Huws ydym o rywbeth fel yna. Yn sicr, fe ddylai fod ryw fath o golofn—goffa wedi ei chodi i'ch taid, am ei anturiaeth beryglus yn dod o'i wely claf yn wr pedwar ugain oed, ac i lawr hen bwll yn boddi, i geisio am ddyn colledig. Yde ni'r Cymry 'ma o stoc go dda Gruffydd Huws?"
"Wel, ddaru mi ganu llawer ar gân 'Yr Arch a'r Amdo' e's talwm," ebai Gruffydd, "ond dene'r hanes i chi air am air, fel y ces i o gan y nhad, Mr. Jarvis."
Taniodd yr hen Gruffydd ei getyn, ac aeth am ei gartref wedi mwynhau awr gyda Bob a'i fam, a Mr. Jarvis y lodgiwr.
