Mae weithiau'n anweledig—nid oes ond awyr iach,
A'r eangderau drodd yn nef gan fawl ehedydd bach;
Yr haul wrth fvned heibio draw i'r gorllewin Haith
A'i sugnodd ef i oeri gwrid ei wyneb ar ei daith;
O'r gogledd daw un arall, y gauaf oer, di-hedd,
Fel rhyw ysbiwr gvda'r hwyr, a dychryn ar ei wedd;
Mae prudd-der yn ei lygad tra'i wên yn welw syn,
A'i ddagrau'n rhewi ar ci rudd yn ddail o eira gwyn.
'Mae deddf y Nef yn rhwymyn o gylch ei odreu crwn,
Nid oes ond ei ewyllys Ef all agor dorau. hwn;
Pan fo gwyryfon natur yn colli'u tegwch braf,
Mae gweddi'r ffydd yn ddistaw bach yn nghanol sychder hâf,
Yn dringo rhiwiau'r cwmwl, i'r wlad tu hwnt i'r llen,
Ac ar y ffordd ni feiddia'r mellt flaen-ddeifio'i haden wen;
Daw yn ei hol â bendith dymmhorol yn ei llaw,
A bydd pob eiddil flagur dardd yn moli'r dafnau gwlaw.
Y GORNANT.
Llifo'n frysiog mae y gornant
Mewn tangnefedd tua'r môr,
Llifo dros y creigiau geirwon
Gyda digon nerth yn 'stor;
Llifo cyn i'r blod'yn ieuangc
Wneyd ei gartref yn y wlad,
Llifo cyn i fôd rhesvmol
Golli'i fifordd i dŷ ei Dad.
