Peidiwch diwreiddio'r blod'yn
Sy'n llawn o ddelw Duw;
Yn nghanol byd siomedig
Cydymaith awen yw;
Mae ganddo genadwri
O fewn ei ddistaw fron;
Dadguddir ei chyfrinion
Yn nagrau'r pererinion
Wrth golli eu hanwylion
O lwybrau'r ddaear hon.
GOLYGFA O BEN Y DRAWSALLT.
Ar deg uchelfanau'r Drawsallt un boreu,
Tra'r gwlith yn ronynau ar bob blod yn gwyn,
Esgynais yn fywiog, a chefais odidog
Olygfa ddi-halog ar ddoldir a bryn;
'Roedd anian yn gwenu, a'r nentydd yn canu,
A'r wybren yn synu uwch glâs dwfn y môr,
A'r eurawg awelon yn sisial alawon
Yn nglustiau perorion y tlŵs bluog gôr.
Mor gain yr olygfa! draw, draw mae'r hen Wyddfa,
Yn disgwyl y gaua' i dd'od etto'n ol,
Hi ddeil ei hysgwyddau yn ddiflin dan bwysau
Y trymion gymylau rhag syrthio i'w chôl;
Brenhines y Gogledd, a'r Gader yn eistedd
Yn ymyl ei gorsedd, rhy gadarn yw hon
I allu dynoliaeth i ddwyn ei brenhiniaeth,
A roed gan Ragluniaeth yn gudd yn ei bron.
Rhaid gadael mynyddoedd, a d'od i'r dyffrynoedd,
Lle gwelir coedwigoedd â'u dail bythol wyrdd
Yn cyfarch 'r hil ddynol a'u gwenau mor siriol,
I'r farian wybrenol edrychant yn fyrdd;
