DYFFRYN MILWYN.
O! ddyffryn hardd, mil harddach wyt dy hunan
Na holl ddyffrynoedd heirdd y byd yn gyfan;
Dy wyneb mwyn yn llawn o dlysni anian,
A'th draed a wisgwyd a sandalau arian......O ffrwd dafod arian, rho fenthyg dy fiwsig,
I ro'i ysbryd barddoniaeth i gychwyn fy nghanig,
A deffro fy awen i roddi disgrifiad-
O'r dyffryn addurnol, a'i ryfedd adfywiad;
Mae'r bryniau henafol fel milwyr yn gwylio,
Rhag ofn i gorwyntoedd y dwyrain ddadwreiddio
Y gwyrddlas blanhigion, a'u golwg i'r nefoedd;
A'u cangau llydanfrig gusanant y dyfroedd;
A hithau, y Domen; yn uwch ei hysgwyddau;
Heb wybod am gystudd yn myd y gofidiau;
Ei choryn a wisgwyd a blodau lliwiedig,
Pwy wyr nad oes ynddi drysorau cuddiedig;
'Rwyt tithau, Bryn Dafydd, yn llamu o falchder,
A'r gwaenydd yn synu wrth weled dy uchder,
Mae amser yn dyfod i doddi'r mynyddoedd,
A'u gwneuthur yn debyg i wyneb y nefoedd,
Y dderwen fawreddog yn nghanol pob tywydd
Gysgoda ffenestri hardd fwthyn Tynewydd;
Fe'i gwelwyd hi'n fesen fach, eiddil a heiddwan,
Ond heddyw yn herio bygythion y daran,
Y geunant friallawg sydd beunydd yn chwerthin
Dan gysgod yr haulwen a'r creigiau ysgethrin;
Hoff alaw yr aber a'r gornant ddifyrus
Gydgordiant a'u gilydd mewn tôn orfoleddus,
A'r ffrydlif gynddeiriog yn bwyta'r ceulanau,
Nes dyfod i'r golwg ysgythrog dalp-greigiau,
Disgyna yn nwydwyllt i'r dyfnion rigolau,
Nes gwneuthur o'i chwmpas glaerwynion gymmylau,
Yr hwdiawg fynyddoedd yn feichiog o gnydau;
