Mae gafael gryfa'r ddynolryw
Ar lan 'r Iorddonen wen,
Yn tori'n ddwy pan fyddo Duw
Yn agor cwr y llen.
Ei enaid aeth dan ofal Duw
I heddwch pur y nef;
A ganlyn, cyn ffarwelio, yw:—
Ei eiriau olaf ef.
Mor beraidd i'r Credadyn gwan
Yw hyfryd enw Crist:
Mae'n llaesu ei boen, yn gwella'i glwy',
Yn lladd ei ofnau trist.
Y GRAIG AR FIN Y MOR
Y bachgen ieuangc deunaw oed
Adawodd dy ei dad;
Heb unrhyw achos, ond er mwyn
Cael myn'd i'r estron wlad;
Anturiwr oedd y bachgen dewr,
Heb ganddo bres yn 'stor,
A rodd ffarwel brydnawngwaith hâf
I'r graig ar fin y mor.
Fe rôdd ei fryd ar fyn'd i'r tir
Obeithiodd gael mwynhau,
O'i chyfoeth, a'i meddianau drud
Sydd yno yn parhau;
Dibryder oedd ar fwrdd y llong,
Ac etto'n mhell o'r ddor,
Lle cafodd weled gynta 'rioed
Y graig ar fin y môr.
Ei serch oedd fawr ar dy ei dad
Adawodd ar ei ol,
Ac ni feddyliodd ar ei daith
Ddynwared cwmni ffol;
