Ei glanau teleidion goronwyd a meillion,
A'r helyg melynion gusanant ei grudd,
A'r pysgod chwarëus a welir yn nwyfus
Ar wely cysurus, heb ofid liw dydd.
Y defaid diniwed, er tori eu syched,
Dd'ont iddi i yfed o'r mynydd ger llaw,
A'r nentydd grisialog a redant yn fywiog
I'r Ystwyth ddolenog, i gyd ysgwyd llaw.
Dadwreiddia goedwigoedd, a charia laweroedd
O wrtaith i'r cymmoedd caregog is-law;
Diffrwythder ddiflana bywiogrwydd deyrnasa,
A'r blodau gofleidia yr awel o draw,
Murmuron yr afon, a swyn cynghaneddion
Y pluog alawon gysegrant y fan,
A'r gormant adseiniol o'r mynydd yn ddyddiol
A dreigla yn wrol i weini ei rhan.
Ewynbyst claerwynion, dan faenol fargodion,
Ddisgynant i'r eigion, o olwg y byd,
Dyrwyga y creigiau, a mala'r ceulanau,
Mewn dwfn weithrediadau mae'r Ystwyth o hyd.
Perllanau cyfoethog, a gerddi rhosynog,
A maesydd toreithiog, a geir ar ei glan;
O! ryfedd Ragluniaeth, a drefnodd ddarpariaeth
I fod yn gynhaliaeth i'r cryf ac i'r gwan.
Ieuengctyd hawddgaraf, o galon dywedaf,
Cymmerwch yn araf, na ddodwch eich bryd
Ar bethau gwageddus a dry yn ffuantus;
Ond cerddwch yn ofnus wrth fyned trwy'r byd;
Dilynwch yr afon, gwrandewch ei halawon
Yn swyn ei murmuron, 'n bod ninnau yn myn'd
I'r môr anweledig, heb lan y weledig,
Sef nef gysegredig, a'r Iesu yn ffrynd.
