MRS. DENMAN.—"O, dydw i, ddyliwn, i gael deyd dim! Rhaid i mi fod yn ddistaw a diodde'r cwbwl, fel bydawn i garreg. Wel, mae hi wedi dwad i rwbeth! Ydi, dydw i neb, nag ydw, neb, er 'y mod i'n fam i bump o blant. Ie'r plant, druen! 'does neb yn hidio dim am danyn' nhw. Mae'n dda fod gynyn nhw fam, ne be ddeuthe o honyn' nhw? Mae rhw bobl yn gallu bod yn ddigon diofal, fel bydae nhw'n perthyn dim byd iddyn' nhw! Wel, fe ddaw rhwbeth ar ol hyn, daw, daw, ond mi wn hyn, na fydda i ddim yma'n hir. Wrth hir guro ar y garreg mae hi'n siwr o dorri, bydae rhwfun yn hidio am hynny! Ond hwyrach y gwela nhw 'ngholli i, er saled ydw i! Mae Rhwfun yn gwbod y cwbwl, a mi geiff pawb gyfiawnder yn y diwedd. Caiff, caiff! (MR. DENMAN yn ymddangos fel pe na bae yn clywed). Mae rhw rai yn gallu gwrando'r cwbl fel bydae dim byd yn 'u blino nhw. Mi fase'n dda gen i fedrud gwneud hynny. Ond y Brenin Mawr a ŵyr, ie, Fo sydd yn gwbod." (Yn torri allan i wylo yn uchel).
(Y LLEN YN DISGYN].
Diwedd yr Act Gyntaf.
