oes ene rw wir yn y stori fod merch y Capten ac Enoc Huws yn codlo rhwbeth?"
SEM LLWYD.—"Wel, hwyrach y medrwn i roi tipyn o oleuni ar hynny bydawn i'n dewis, ond y mae pobol yn amal yn siarad dan 'u dwylo, Tomos."
TOMOS BARTLEY.—"A mae rhwbeth yn y peth, ynte?"
SEM LLWYD.—"Ddeydes i mo hynny."
TOMOS BARTLEY.—"A chelwydd ydi'r cwbwl, ynte?"
SEM LLWYD.—"Ddeydes i mo hynny chwaith."
TOMOS BARTLEY.—"Wel, be ydach chi'n ddeyd, ddyn? Wyddoch chi be, Sem, 'rydach chi'r meinars ma wrth siarad am y pethe mwya' sumpyl yn trio 'u gneud nhw can dwlled a bol y fuwch ddu, na ŵyr neb ar chwyneb y ddaear lle 'rydach chi o'i chwmpas hi."
SEM LLWYD.—"Dydi'r pethe sy'n ymddangos yn sumpyl i rai pobol ddim yn sumpyl i bawb, Tomos. A dydi dyn ddim yn sypôsd i ddeyd popeth a ŵyr o, ne mi fydde pawb galled a'u gilydd. Ac heblaw hynny, Tomos, y mae i bethe eu hamser, ac i amser ei bethe."
TOMOS BARTLEY.—"Wel, wyddoch chi be, Sem, yr ydach chi'n un doeth hefyd! Mi fydda inne, fel ffwlcyn, yn deyd popeth wn i 'n ffrwt, a mi fum yn synnu lawer gwaith na faswn i wedi dwad i scrap cyn hyn."
SEM LLWYD.—"Thale hi ddim i bawb fod felly, Tomos. Pe baswn i 'n un felly, mi fase ambell i gynllun wedi'i andwyo cyn iddo addfedu. Mi fydd ambell un yn trio tynru oddiarna i, ond mi fydda'n cymyd pwyll, ac yn cadw'r cwbwl i mi fy hun nes daw'r amser priodol."
TOMOS BARTLEY.—"'Rydach chi, felly, Sem, yn meddwl fod rhwbeth yn y stori am ferch y Capten ac Enoc Huws, ond fod yr amser heb ddwad i ddeyd hynny?"
SEM LLWYD.—"Ddeydes i ddim ffashwn beth, Tomos, ond mi ddeyda hyn, fod o'n biti o beth pan ddeidiff rhwfun rwbeth wrthoch chi in confidence, na fasech chi wedi dysgu 'i gadw fo i chi'ch hun. Ond mae hynny i'w briodoli, yn ddiame, i ddiffyg addysg ym more'ch hoes."
TOMOS BARTLEY.—"Digon tebyg, wir, Sem, achos pan ddeidiff rhwfun rwbeth wrtha i, ac yn enwedig os deyda
