ysgafndroed. Pan yn ddeg oed gallai chwarae marbles gyda'r goreu—a chwarae cecri hefyd! Nid anfynych y gwelid ef ym misoedd poethion yr haf, â'i lewys yn wlybion hyd at ei geseiliau, wedi bod yn pysgota o dan y cerrig mawr yn yr afon. Yn wir, llithrodd ei hunan i'r afon aml i dro wrth ymladd i ddal brithyll. Ar un o'r achlysuron hyn syrthiodd ar ei ben i ddŵr dwfn. Ond yr oedd y brithyll mawr, serch hynny, yn ddiogel yn ei law pan ymlusgodd allan o'r llyn.
Dichon mai dyma'r cyfle goreu i gydnabod nad oedd Gwilym yn hogyn mor dda bob amser ag y buasid yn dymuno iddo fod. Bachgen blysig, nwyd—wyllt, oedd wrth natur. Parai hyn ofid i'w dad a phryder i'w fam. Ond o'i iawn drin yr oedd llinynnau tyner odiaeth yng nghalon y bachgen. 'R oedd ei gariad at ei fam yn ddihareb. Pan ddigwyddai iddo ei digio byddai bron â thorri'i galon; a gwelid " ffrwythau addas i edifeirwch yn ei ymddygiad am ddyddiau lawer ar ol hyn.
