Bachgen ieuanc oedd newydd ail ymuno â chrefydd oedd yr olaf o'r tri.
Dal fi, fy Nuw, dal fi i'r lan,
'N enwedig dal fi lle 'r wy'n wan,
oedd ei emyn ef. A dyna wefr ryfedd aeth drwy'r ystafell fach, ddistaw, wrth ei glywed yn pwysleisio'r agwedd bersonol, "Dal fi, fy Nuw, dal fi i'r lan." Yna aeth ar ei ddeulin; ac yn yr ymadroddion symlaf yn bosibl tywalltodd ei galon hyd y gwaelodion ger bron Duw. 'R oedd y dyfroedd wedi bod yn cronni'n raddol o ddechreu'r cyfarfod. Yn awr torrodd yr argaeau. Ni chymerth gweddi'r llanc ond rhyw bum munud ar ei heithaf. Ond O, bum munud! Yna hysbysodd yr hen flaenor annwyl oedd yn arwain fod y cyfarfod yn awr ar ben, os na charai un o'r chwiorydd roddi pennill allan i'w ganu cyn ymadael. Heb oedi dyma'r nurse ar ei thraed, ac mewn llais tlws, ac oslef dyner, lediodd yr hen bennill hwnnw—pennill a ganesid y nos Fawrth flaenorol, petasai waeth am hynny. Heno'r oedd blas newydd ar bopeth—
O, sancteiddia f'enaid, Arglwydd,
Ym mhob nwyd ac ym mhob dawn;
Rho egwyddor bur y nefoedd
Yn fy ysbryd llesg yn llawn;
a phan ddaeth at y byrdwn, methodd yn glir â myned ymlaen; ond llwyddodd ym mhen amser,
N'âd fi grwydro,
Draw nac yma o fy lle.
Ar ol ei ganu'n wresog, wresog, a'i ddyblu na wyddai neb pa sawl gwaith, aeth y cwmni bach a fuasai'n Nhŷ Dduw allan i'r heol brysur.
