Ymddengys iddi fod yn glawio'n drwm iawn yn ystod y cyfarfod ("fe gawsid rhai defnynnau i lawr tu mewn hefyd"), ac yr oedd un neu ddau o ddieithriaid wedi bod yn llechu rhag y storm ym mhorth y capel bach; ac un ohonynt, fel y gwelwyd ar ol hynny, wedi bod yn gwrando â'i holl enaid ar ganu'r dôn ddiweddaf.
Fel 'r oedd y nurse ar ymadael, daeth hwnnw 'mlaen, a gofynnodd yn foesgar iddi yn Gymraeg,
Onid y chi ydi Miss Winnie Owen ?"
"Ie," ebe hithau; ac ar darawiad ychwanegodd, "O, Gwilym, y chi sy ma?"
"Ie, Winnie bach," meddai yntau, gan estyn ei law iddi. Ymaflodd hithau ynddi, a daliodd ei gafael yn hir mewn hunananghofrwydd. Yna mewn llais dwys, Gwilym, ma'n dda gen i'ch gweld chi. 'R oedd ych ffrindie i gyd wedi'ch colli chi es blynyddoedd. Welson ni ddim crybwylliad amdanoch chi yn y papure es nas gwn i pryd. Ble de chi wedi bod, Gwilym ?"
"Peidiwch â gofyn hynne, Winnie," ebr yntau. Edrychodd hithau'n awr ar ei wisg a'i wedd. Nid oedd y naill na'r llall o lawer yr hyn y dymunasai iddo fod.
"Sut y ma nhw yng Nglyn Myfyr?" gofynnodd yn y man, â'i lygad yn betrusgar arni.
"Digon symol, wir," ebr hithau, gan dremio arno drwy ddagrau erbyn hyn. "'R oedden nhw'n deyd yn y llythyr ges i heddiw'r bore ma digon cwla ydi'ch mam es tro byd. Ma hi'n crugo'n arw yn ych cylch chi, Gwilym. Ne felly ma pawb yn deyd."
