Syrthiodd gwedd Gwilym. Ymhen munud neu ddau cafodd ddigon o reolaeth arno'i hun i ofyn, "Be ddeyde 'mam pe bawn i'n mynd adre fel rydw i i edrych amdani hi, Winnie?"
'R oedd clywed "Gwilym bach Glan Alwen" yn siarad amdano'i hun fel mab afradlon yn ei garpiau yn fwy nag y medrai " Winnie Tŷ'n Y Ffordd " ei ddal. Ond fel hospital nurse meddiannodd ei hun yn y man, a dywedodd, "Be ddeyde'ch mam, Gwilym? Wel, mi wyddoch be ddeyde hi, os medre hi i ddeyd o hefyd!"
Nos drannoeth, cyrhaeddodd Gwilym Parry aelwyd ei hen gartre ar lan afon Alwen.
Gormod o orchwyl i mi yw disgrifio'r tyner, tyner. Ymfodlonaf gan hynny ar dynnu gorchudd gwyn dros gyfarfyddiad Gwilym a'i fam. A digon yw dywedyd iddo dreulio wythnos wrth erchwyn ei gwely, yn sôn yn fynych am gariad ac edifeirwch, ac yn canu rhai o hoff emynau Marged Parry.
Dechreuodd ei fam wella o'r awr honno allan, a chafodd fyw am lawer o flynyddoedd ar ol hyn, a'r rheiny oll fel y blynyddoedd gynt pan oedd phïol ei llawenydd yn llawn.
Cyn hir aeth Gwilym yn ei ol i Lundain, a phrofodd ar unwaith ei fod yn ddyn sobr drachefn; ac yn un y gellid rhoddi'r ymddiriedaeth lwyraf ynddo i gadw ei gyhoeddiadau ym mhrif gyngherddau Llundain fel yn ei ddyddiau goreu. Cyn pen y flwyddyn yr oedd wedi dringo i binacl uwch o enwogrwydd na'r un y syrthiasai ohono. Dyma nodyn bychan o golofn gerddorol y TIMES i brofi ei adferiad:
