a fu lawer tro rhwng Cadwaladr Ellis a minnau yn nyddiau fy machgendod
"Cnegwerth o fferins, 'sgwelwch chi'n dda, Dwalad Ellis."
"A, dyn!" 'R oedd hwn yn air mynych ganddo, a chlywais rai o'i gyfeillion mewn oslef o anwyldeb yn cyfeirio ato fel "Yr hen A, dyn." Beth bynnag am hynny, dyma'i atebiad i'm cais am geiniogwerth o dda-da—" A, dyn! Be sy ar y bachgen? Ma dimeuwerth o fferins yn hen ddigon i ti ar unweth."
Pob canol dydd byddem ni, blant yr ysgol, yn tyrru i'r Siop i ofyn a oedd yno lythyrau wedi dod i ni efo'r post. Neu os byddai yno lythyr i'r fferm agosaf atom, cynhygiem eu cymryd. Dyna'r fel y'u dosberthid rywlun yn yr ardal. 'R oedd sicrwydd gweddol y cyrhaeddai'r llythyr ben ei siwrnai rywdro cyn amser swper os byddai plentyn o'r tŷ hwnnw'n mynychu'r ysgol; a chaniatâu, wrth gwrs, na chollid mohono ar y ffordd wrth chwarae. Ond am y tai lle nad oedd plant ysgol, nid oedd sicrwydd o gwbl pa bryd y derbynient hwy eu llythyrau Sul dilynol efallai.
Yn amser cynhaeaf, pan fyddai pawb yn rhy brysur i feddwl colli darn diwrnod i fynd i'r Siop, a phan fyddai'r ysgol wedi'i thorri i fyny, a'r plant gartre'n cribinio, byddai llythyrau'r ardal yn bentwr yn y Siop am ddyddiau lawer. Ond gynted ag yr ail agorid yr ysgol dyna'r lle y byddem bob canol dydd yn haid yn y Siop drachefn.
"Oes ma lythyr i ni heddiw, Dwalad Ellis?" ebe un
