REGINE: Merci, Meistr Alving!—bellach, mi allaf yn wir ddywedyd Oswald. Ond nid yn y ffordd yma yr oeddwn i yn meddwl am hynny.
MEISTRES ALVING: Regine, ni bum yn agored gyda thi
REGINE Naddo, ysywaeth! Pe gwybuaswn fod Oswald yn wael, yna—. A chan na ddichon fod dim difrif rhyngom ein dau—. Na, ni allaf i aros yma yn y wlad, ac ymboeni ynghylch pobl gleifion.
OSWALD: Nid hyd yn oed un yn perthyn mor agos i ti?
REGINE: Na fedraf, a dywedyd y gwir. Rhaid i eneth dlawd fanteisio ar ei hieuenctid, onide, buan y gwel ei hun ar wely gwellt. Ac y mae llawenydd bywyd ynof innau hefyd, meistres!
MEISTRES ALVING: Oes, ysywaeth; ond paid â myned ymaith, Regine.
REGINE: Wel, nid oes mo'r help. Os tynnu ar ôl ei dad y mae Oswald, tynnu ar ôl fy mam yr wyf innau.—A feiddiaf i ofyn, Meistres Alving, a ŵyr y gweinidog Manders y pethau hyn?
MEISTRES ALVING: Gŵyr Manders y cwbl.
REGINE (gan roi hugan amdani): Felly, rhaid i mi frysio, gael i minnau ddal y llong. Gallaf eto fynd ar unwaith â'r gweinidog. Ac at hynny, mi dybygwn hefyd fod gennyf gymaint o hawl i'r arian hynny âg sydd ganddo yntau-y saer tlawd!
