MEISTRES ALVING: Rhoddir yr arian iti, Regine.
REGINE (gan edrych yn oeraidd): Meistres Alving, gallasech adael fy nwyn i fyny fel plentyn dyn o safle uchel; buasai hynny yn gweddu yn well i mi (gan daflu ei phen yn ol). Ond ni waeth am hynny yn awr. Y mae'r cwbl drosodd, ac nid oes dim pwys! (Gan fwrw golwg ar y botel win.) Hwyrach y caf eto unwaith yfed gwin gyda phobl fawr!
MEISTRES ALVING: A phe bai arnat eisieu cartref eto, Regine, tyred ataf fi.
REGINE: Na, diolch i chwi, Mistres Alving, fe edrych y gweinidog ar fy ôl i. A phe bai 'n ddrwg iawn arnaf, mi wn eto am dŷ yr wyf yn perthyn iddo.
MEISTRES ALVING: A pha dŷ yw hwnnw?
REGINE Cartref y Capten Alving.
MEISTRES ALVING: Regine,—gwelaf yn glir yn awr—fe ei dithau i lawr!
REGINE: Ah, twt!—Da boch (ymgryma, ac a ymaith drwy'r cyntedd).
OSWALD (gan sefyll wrth y ffenestr, ac edrych allan): A aeth hi?
MEISTRES ALVING: Do.
OSWALD (gan furmur wrtho'i hun): Mae'n debyg mai ofer oedd hyn.
