MEISTRES ALVING (gan fynd ato a dodi ei llaw ar ei ysgwydd): Oswald, fy machgen annwyl i,—a barodd y peth boen fawr i ti?
OSWALD (gan droi ati): Y peth hwn am fy nhad?
MEISTRES ALVING: Ie, am dy dad anffodus. Yr wyf yn ofni yn awr ei fod wedi cynhyrfu gormod arnat.
OSWALD Paham? Yr oedd, yn naturiol iawn, yn gryn syndod; ond yn y bôn, nid yw nac yma nac acw i mi.
MEISTRES ALVING (gan dynnu ei llaw yn ol): Nac yma nac acw!—fod dy dad mor ofnadwy o anffodus?
OSWALD: Yn naturiol, y mae gennyf gydymdeimlad âg ef, fel â phawb arall ond
MEISTRES ALVING: Arall?—Dy dad ti dy hun!
OSWALD (yn ddiofal): Ie, tad—tad—tad! Nid adnabûm i erioed mo 'm tad. Nid oes gennyf i ddim Cof amdano ond ei fod unwaith wedi achosi i mi fynd yn sâl iawn.
MEISTRES ALVING: Y mae'n ofnadwy meddwl y fath beth! Oni ddylai plentyn er hynny feddu serch at ei dad?
OSWALD: Pan na bo ganddo ddim i ddiolch i'w dad amdano? Pan nad adnabu mono erioed? A ydych chwithau yn wir eto 'n dal yn dynn at yr hen goelion, chwi, y sydd ond hynny mor oleuedig?
