OSWALD: Na bydd, da yw eich bod wedi tynnu'r dychmygion hyn oddiar fy meddwl. A phe gallwn i eto ddim ond cael gwared o hyn-(eistedd ar yr esmwythfainc.) Ond yn yn awr, gadewch i ni glebar tipyn, 'Mam.
MEISTRES ALVING: Ie, gad i ni wneud hynny. (Symuda gadair i ymyl y fainc, ac eistedd yn agos ato.)
OSWALD: A thra bom wrthi, cyfyd yr haul. Ac yna cewch chwithau wybod. Ac wedyn ni chaf innau mo'r ing ofnadwy yma.
MEISTRES ALVING: Pa beth y caf ei wybod?
OSWALD (megis heb ei chlywed): 'Mam, oni ddywedasoch wrthyf neithiwyr nad oes dim yn y byd nas gwnaech er fy mwyn, pe gofynnwn i chwi?
MEISTRES ALVING: Do, mi ddywedais hynny!
OSWALD: Ac mi gedwch at eich gair, 'Mam?
MEISTRES ALVING: Gelli fod yn sicr o hynny, fy machgen annwyl i. Er dy fwyn di yn unig yr wyf i yn byw.
OSWALD: Ie, ie, felly, mi gewch glywed.—Mi wn, fy mam, fod gennych chwi enaid cryf a dewr.—Rhaid i chwi fod yn gwbl dawel pan glywoch.
MEISTRES ALVING: Ond a ydyw 'n rhywbeth mor ofnadwy—!
OSWALD: Ni wiw i chwi weiddi. A glywch chwi? A addewch chwi hynny? Mi eisteddwn
