REGINE: O'm rhan i—goreu bo cyntaf.
ENGSTRAND: Ie, ond yr wyf am dy gael di i'm canlyn, Regine.
REGINE: (yn synn): Fy nghael i i'ch canlyn? Beth yw'ch meddwl?
ENGSTRAND: Fy mod am dy gael i'm canlyn adref.
REGINE (gyda dirmyg): Na ddof, ni ddof i byth i'ch canlyn!
ENGSTRAND: O, cawn weled hynny eto!
REGINE Cawn; byddwch sicr y cawn weled. Myfi, wedi byw yma gyda Meistres Alving? Myfi, wedi bod yma fel un o'r teulu, megis? Myfi, fynd gyda chwi adref? A'r fath gartref? Pw!
ENGSTRAND: Beth gebystr yw hyn? A wrthodi di dy dad, eneth?
REGINE (yn isel, heb edrych arno): Llawer tro y dywedasoch nad wyf yn perthyn dim i chwi.
ENGSTRAND: Pw! Pa waeth i ti hynny?
REGINE: Pa sawl gwaith y buoch yn fy sarhau, ac yn dywedyd nad oeddwn ond? Pw!
ENGSTRAND: Na, na, nid arferais i erioed air mor atgas.
REGINE: O, mi wn yn eithaf da pa air a arferech.
ENGSTRAND: Ie, hm! Pan fyddwn yn fy mreci y byddai hynny. Ac y mae cymaint o demtasiynau yn y byd hwn, Regine.
