REGINE Y mae arnaf ofn fod!
ENGSTRAND: Ac ni ddigwyddai hynny ond pan fyddai dy fam yn flin. Byddai raid i mi gael rhywbeth i'w phoeni hi, 'ngeneth i. Byddai bob amser mor fawreddog. (Gan ddynwared). "Gad i mi, Engstrand! Gad lonydd i mi. Myfi, fu am dair blynedd yn gwasanaethu gyda'r Capten Alving yn Rosenvold!" (Gan chwerthin). Duw fo'n gwarchod! Ni fedrai hi byth anghofio gwasnaethu 'r gŵr mawr yma!
REGINE: Fy mam, druan!—Ni buoch fawr o dro yn ei phoeni i farwolaeth.
ENGSTRAND (gan ymsythu): O, naddo, debyg iawn! Arnaf i y bydd y bai bob amser.
REGINE (braidd yn is, gan droi draw): Ah!—a dyna 'r goes, wedyn!
ENGSTRAND: Beth a ddywedaist, eneth?
REGINE: Pied de mouton.
ENGSTRAND: Ai Saesneg yw hynny?
REGINE: Ie.
ENGSTRAND: Ie, ie; cefaist dy ddysg yma, do, do, a bydd hynny yn fantais fawr i ni, Regine.
REGINE (wedi ychydig ddistawrwydd): Beth yw'ch amcan, ynteu, yn ceisio fy nghael i i'r dref?
ENGSTRAND: Ai gofyn yr wyt ti beth a fynn tad â'i unig blentyn? Onid wyf i yn weddw ac ar fy mhen fy hun?
