MANDERS: Onid ewch chwi i alw ar Meistres Alving?
REGINE: Mi ddaw yn union, syr (gan fyned allan i'r chwith).
MANDERS (gan roi tro neu ddau o gwmpas yr ystafell: saif am ennyd yn y pen draw, a'i ddwylaw ar ei feingefn, gan edrych i'r ardd draw. Yna, daw yn ei ol at y bwrdd, cymer lyfr yn ei law ac edrych ar y teitl, rhydd dro sydyn, edrych ar y llyfr drachefn): Hm,-ie, ie! (Daw Meistres Alving i mewn drwy'r drws chwith. Daw Regine ar ei hol, ac a allan rhag blaen drachefn drwy'r drws de.) Dydd da, Meistres Alving. Dyma fi, fel yr addewais.
MEISTRES ALVING: Yn union fel yr oeddych yn addo—i'r funud!
MANDERS: Ond, credwch fi, yr oedd yn anodd iawn gennyf ddyfod. Y mae'r holl ddyletswyddau a'r galwadau pwysig sydd arnaf
MEISTRES ALVING: Caredicaf yn y byd oedd arnoch ddyfod mor gynnar. Eto, fedrwn ni ddim rhoi sylw i bethau cyn cinio. Ond pa le y mae 'ch bag chi?
MANDERS (yn frysiog): O, mae'r pac i lawr yn y siop. Yno yr wyf am fwrw 'r nos.
MEISTRES ALVING (gan fygu chwerthiniad): Oes dim modd eich darbwyllo eto 'r tro yma i fwrw'r nos yn fy nhŷ i?
