OSWALD (gan sefyll yn y drws): Maddeuwch i mi—tybiais fod rhywrai yn yr ystafell ysgrifennu. (Daw yn nes.) Dydd da, meistr Gweinidog.
MANDERS (gan graffu arno): Ah!—Y mae hyn yn rhyfeddol!
MEISTRES ALVING: Ydyw, beth feddyliech chwi o hono, Meistr Manders!
MANDERS: Mi ddywedwn,—mi ddywedwn—Na, ond ai fo sydd yma mewn gwirionedd?
OSWALD: Ie, syr, mewn gwirionedd—y mab afradlon.
MANDERS: Ond, fy nghyfaill ieuanc annwyl
OSWALD Bellach hefyd, y mab a ddaeth yn ei ôl.
MEISTRES ALVING: Meddwl y mae Oswald am yr amser yr oeddych chwi gymaint yn erbyn iddo fynd yn baentiwr.
MANDERS: Yng ngolwg dyn, dichon llawer cam edrych yn un amheus, ac eto, yn ddiweddarach—Lysgwyd law ag Oswald). Croeso, croeso! Na, f'annwyl Oswald—os caf eich galw eto wrth eich enw bedydd?
OSWALD: Sut amgen y mynnech chwi fy ngalw?
MANDERS: Da iawn. Dyna 'r oeddwn i ar fedr ei ddywedyd, na thybiwch fy mod i yn condemnio celfyddyd yn ddiamod. Na, mi gredaf fod yn yr alwedigaeth honno lawer peth a geidw'r dyn oddi mewn heb ei ddinistrio.
