OSWALD: Gobeithiwn fod.
MEISTRES ALVING (gan wenu yn hapus): Mi wn amdano fo, fod ei ddyn oddi mewn yn gystal a'i ddyn oddi allan yn ddigon diogel, edrychwch arno yn awr, Manders.
OSWALD (gan gerdded yn ol a blaen): Ie, ie, f'annwyl fam. Ond gadawn hynny.
MANDERS: Yn awr, mewn gwirionedd,—nid oes amheuaeth am hynny. Ac yr ydych hefyd wedi dechreu gwneuthur enw i chwi eich hun. Byddai'r papurau yn fynych iawn yn canu eich clodydd. Eto, yn ddiweddar, mi dybiaf, ni bu lawer iawn o sôn amdanoch.
OSWALD (gan sefyll yn ymyl y blodau): Ni bum yn abl i baentio rhyw lawer iawn yn ddiweddar.
MEISTRES ALVING: Rhaid hyd yn oed i baentiwr gymryd gorffwys weithiau.
MANDERS: Rhaid, yn sicr. Rhaid iddo felly ei baratoi ei hun, a chasglu nerth at ei waith mawr.
OSWALD Rhaid. 'Mam, a gawn ni ginio cyn bo hir?
MEISTRES ALVING: Ym mhen rhyw gwta hanner awr. Y mae ganddo chwaeth at fwyd, i Dduw y bo'r diolch.
MANDERS: A chwaeth at dybaco hefyd!
OSWALD: Cefais hyd i hen bibell fy nhad fry yn yr ystafell, ac yna
MANDERS: Aha! Dyna hi eto?
