OSWALD: Ychydig y gallaf i ei wneud er ei fwyn er hynny.
MEISTRES ALVING: Y goreu yw y caf ei gadw yma cyhyd eto.
MANDERS: Ie, yn ôl fel y clywaf, yr ydych yn bwriadu aros gartref drwy 'r gaeaf.
OSWALD Arhosaf yma ni wn i ba hyd, syr—Ah! da yw bod adref eto!
MEISTRES ALVING: Ie, onid e, fy machgen?
MANDERS (gan edrych yn dyner arno): Aethoch yn gynnar allan i'r byd, f'annwyl Oswald.
OSWALD: Do, yn wir. Weithiau, byddaf yn meddwl fy mod wedi mynd yn rhy gynnar.
MEISTRES ALVING: O, naddo. Ni wna hynny ond lles i fachgen iach a gweithgar. Ac yn enwedig i'r sawl a fo'n unig blentyn. Ni ddylai hwnnw aros gartref gyda'i dad a'i fam, a chael ei andwyo.
MANDERS: Dyna fater y gellid dadleu arno, Meistres Alving. Y cartref yw ac a fydd y lle priodol a'r cysgod goreu i blentyn.
OSWALD: Yn hynny o beth, rhaid i mi ddywedyd fod y gweinidog yn union yn ei le.
MANDERS: A welwch chwi, yn awr, beth yw meddwl eich mab eich hun? Gallwn, gallwn yn Pa beth yw'r rhwydd sôn am ei ddyfodol. canlyniadau i fod iddo? Y mae ef o chwech i saith ar hugain oed bellach, ac ni chafodd erioed gyfle i ddysgu adnabod cartref trefnus.
