ein cyfaill a'n hymwelwr beunyddiol—ddim dros ein rhiniog unwaith.
MANDERS: Aethoch chwi a'ch priod o'r dref yn fuan wedyn.
MEISTRES ALVING: Do; ac eto, ni ddaethoch chwi yma unwaith tra bu fy ngŵr fyw. Pethau ynglyn â'r cartref yma a barodd i chwi ddyfod i'm gweled gyntaf.
MANDERS (yn isel ac ansicr): Helen, os cerydd yw hyn i fod, rhaid i mi ofyn i chwi ystyried
MEISTRES ALVING:—y parch oedd yn ddyledus i'ch sefyllfa, ie. Ac heblaw hynny, yr oeddwn innau yn wraig a redodd i ffwrdd oddiwrth ei gŵr! Rhag myned i dai mor amharchus, ni ddichon neb fod yn rhy ofalus!
MANDERS Annwyl—Meistres Alving, y mae hyn yn ormodiaeth ofnadwy.
MEISTRES ALVING: Ie, ie, ie, gadawn hynny. Dyma'r hyn y mynnwn i ei ddywedyd: pan sonioch am fy mywyd priod i, dibynnu yr ydych ar bethau a glywsoch oddiallan, a dim mwy.
MANDERS: Wel, ie; a pha beth am hynny? MEISTRES ALVING: Ond yn awr, Manders, yr wyf am ddywedyd y gwir i chwi. Cymerais fy llw y caech chwi ei wybod rywbryd. Dim ond chwychwi!
MANDERS: A pha beth yw'r gwir, ynteu?
