MEISTRES ALVING: Ofnwn o hyd i'r gwir ddyfod i oleu dydd ryw ddiwrnod ac i bobl ei gredu. Felly, byddai'r cartref yn sicr o ladd pob sôn, a chadw pob amheuaeth draw.
MANDERS: Ac yn ddiameu yr yr ydych wedi cyrraedd eich nod, Meistres Alving.
MEISTRES ALVING: Ac yna, yr oedd gennyf reswm arall. Ni fynnwn i Oswald, fy machgen annwyl, etifeddu dim ar ôl ei dad.
MANDERS: Felly, o eiddo Alving y mae'r?
MEISTRES ALVING: Ie. Y mae'r symiau a roddais heibio o flwyddyn i flwyddyn at y cartref hwn—cyfrifais hwy yn fanwl—yn gyfartal i'r swm a roddai'r Capten Alving yn ei amser at ryw amcanion da.
MANDERS: Yr wyf yn deall
MEISTRES ALVING:
ALVING: Dyna'r arian pryniant. Ni fynnaf i ddim o'r arian hynny fyned i law fy mab. Ar fy ôl i y caiff ef y cwbl a gaiff.
(Daw Oswald Alving i mewn drwy'r ail ddrws ar y dde, wedi tynnu ei het a'i got uchaf.)
MEISTRES ALVING (gan droi ato): Ddoist ti eisoes yn d'ôl, fy machgen annwyl i?
OSWALD: Do. Pa beth a wnaiff dyn yn y glaw tragywydd yma? Ond yr wyf yn deall y cawn ginio. Da iawn hynny!
REGINE (yn dyfod o'r ystafell fwyta, a pharsel ganddi): Dyma barsel i chwi, meistres (gan ei roddi iddi).
