MANDERS (yn oer): Pe tybiaswn rywbeth o'r fath, ni buaswn i yn ymwelydd beunyddiol â thŷ eich gŵr!
MEISTRES ALVING: Sut bynnag, y mae'n gwbl sicr nad ymgynghorais i ddim â mi fy hun.
MANDERS: Ond eto, â'ch perthynasau nesaf; megis y mae'n ysgrifenedig, â'ch mam a'ch dwy fodryb.
MEISTRES ALVING: Ie, gwir yw hynny. Bwriodd y tair y draul a'r drefn i mi. O, ni fedrech chwi byth gredu mor glir y dangosent i mi na buasai gwrthod y fath gynnyg yn ddim ond ffolineb noeth. Pe gallasai fy mam ragweled a gwybod pa beth a ddeuai o'r holl ogoniant!
MANDERS: Am y trychineb hwnnw, ni ellir dal neb yn gyfrifol. Fe saif cymaint a hyn, o leiaf—priodwyd chwi yn unol â phob defod gyfreithlon.
MEISTRES ALVING (gan edrych drwy'r ffenestr): Och, ie, defod a chyfraith! Llawer tro y bum bron a chredu mai dyma achos pob anhapusrwydd ar y ddaear.
MANDERS: Meistres Alving, yr ydych yn pechu yn eich erbyn eich hun.
MEISTRES ALVING: Fe allai. Ond ni oddefaf i mo'r rhwymau a'r ystyriaethau hyn ddim yn hwy. Ni fedraf i ddim mwy. Rhaid i mi ymdrechu am ryddid!