MEISTRES ALVING: O, yr ydych yn fy neall yn burion.
MANDERS: Wel, meddwl yr ydych am ryw amgylchiadau lle gallai hynny. Na, ysywaeth, ni bu bywyd teuluaidd erioed mor bur ag y dylai fod. Ond nid yw 'r peth yr ydych yn anelu ato yn awr ond peth nad all dyn ei wybod—o leiaf, gyda sicrwydd. Yma, ar y llaw arall—; a'ch bod chwi, y fam, yn barod i'ch mab—!
MEISTRES ALVING: Ond nid parod wyf. Ni fynnwn mo'r peth am unrhyw bris yn y byd; dyna yn union yr hyn yr wyf yn ei ddywedyd.
MANDERS: A hynny yn unig am eich bod yn llwfr, fel y dywedech. Pe na baech mor llwfr, meddech—Duw fo'n gwarchod!—peth mor arswydus!
MEISTRES ALVING: Ie, dywedir ein bod i gyd fel ein gilydd yn hanfod o berthynasau felly. A phwy a ordeiniodd beth felly i'r byd, Meistr Manders?
MANDERS: Ni soniaf fi am y fath gwestiwn wrthych, Meistres Alving: nid ydych yn y cyflwr priodol i'w drin o ran meddwl. Ni feiddiwch ddywedyd ei fod yn fwy na llwfrdra ar eich rhan—!
MEISTRES ALVING: Eto, cewch glywed fy meddwl! Yr wyf yn ofnus a phetrus, am fod rhywbeth drychiolaethus yn glynu ynof, fel na allaf fyth fod yn gwbl rydd.
