MEISTRES ALVING: Ie; pan fynsoch fy ngyrru yn ôl i'r hyn a alwech yn Ddyletswydd a Rhwymedigaeth; pan ganmolech fel peth iawn a gwir yr hyn yr oedd fy holl enaid i yn ei erbyn fel peth cwbl wrthun. Am hynny y mynnais brofi eich dysgeidiaeth yn fy nherfynau fy hun. Ni feddyliais ond am ddatod un cwlwm bychan, ond wedi i mi ddechreu arni, ymddatododd y cwbl.—Ac yna gwelais nad oedd y cyfan ond pwyth peiriant!
MANDERS (yn ddistaw a chrynedig): Ai dyna 'r cwbl a enillwyd drwy ymdrech chwerwaf fy mywyd?
MEISTRES ALVING: Y gorchfygiad tristaf yn eich bywyd yn hytrach!
MANDERS: Dyna fuddugoliaeth fwyaf fy mywyd, Helen; y fuddugoliaeth arnaf fy hun.
MEISTRES ALVING: Trosedd yn erbyn pob un o honom ydoedd.
MANDERS: Fy mod i wedi gorchymyn i chwi gan ddywedyd: "Wraig, dos adref at dy ŵr priod," pan ddaethoch ataf megis un o'i chof, a dywedyd: Dyma fi, cymerwch fi!" Ai trosedd oedd hynny?
MEISTRES ALVING: Yn fy ngolwg i, ie!
MANDERS: Nid ydym yn deall ein gilydd.
MEISTRES ALVING: O leiaf, ddim yn hwy.
