MANDERS: Nac erioed, erioed, ni feddyliais i unwaith amdanoch yn fy meddwl dirgelaf ond fel gwraig fy nghyfaill.
MEISTRES ALVING: A gredwch chwi hynny eich hun?
MANDERS: Helen!
MEISTRES ALVING: Y mae dyn yn ei adael ei hun allan o'r cyfrif mor rhwydd!
MANDERS: Nid myfi. Yr un un wyf fi âg oeddwn erioed.
MEISTRES ALVING: (mewn ton wahanol): Ie, ie, ie;—na soniwn ragor am yr hen amser. Ond dyma chwi dros eich pen a'ch clustiau mewn cyfrifoldeb a swyddi; a minnau yn myned o gwmpas ac yn ymladd â drychiolaethau gweledig ac anweledig.
MANDERS: Mi 'ch cynorthwyaf i yrru'r rhai gweledig ymaith. Wedi gwrando gyda dychryn ar y cwbl a glywais gennych heddyw, ni allaf i ateb i'm cydwybod a gadael geneth ieuanc ddiniwed yn eich tŷ.
MEISTRES ALVING: Oni thybiech mai dyna'r goreu, pe gallem ofalu amdani? Hynny yw—drwy briodas dda.
MANDERS: Yn ddiameu. Hyd y gwelaf i byddai hynny yn beth i'w ddymuno iddi ar bob ystyriaeth. Y mae Regine yn awr yn yr oed, pryd y bydd—wel, nid wyf i yn deall yn iawn, ond
