ENGSTRAND: Na, dim ond tyngu, mewn ffordd, ond mor groew ac agored.
MANDERS: Ac ar hyd y blynyddoedd hyn, cuddiasoch y gwir rhagof. Rhagof fi, a ymddiriedodd mor llwyr ynoch.
ENGSTRAND: Do, ysywaeth, gwneuthum felly.
MANDERS: A haeddais i hynny oddiar eich llaw, Engstrand? Oni bum i bob amser yn barod i roi cyngor a chefnogaeth i chwi, hyd y gallwn? Atebwch! Onid felly y bu?
ENGSTRAND: Buasai 'n ddrwg iawn arnaf lawer tro, oni bai amdanoch chwi, syr.
MANDERS: Ac eto, dyma 'r tâl a gefais. Dyfod âg anwiredd i mi i'w ddodi yn llyfr yr eglwys, a chadw rhagof ar hyd y blynyddoedd yr esboniad dyledus i mi ag i'r gwirionedd. 'Does dim esgus dros eich ymddygiad, Engstrand; ac o hyn allan, ni bydd a wnelwyf â chwi!
ENGSTRAND (gan ucheneidio): Ie, felly y mae'n rhaid iddi fod!
MANDERS: Sut y gellwch chwi ynteu eich cyfiawnhau eich hun?
ENGSTRAND: Oni wnaeth hi'r gwaradwydd yn fwy fyth drwy glebran amdano? Syr gosodwch eich hun yn lle Johanna druan
MANDERS: Myfi!
ENGSTRAND: Arglwydd mawr—nid yn union yr un fath yw fy meddwl. Meddwl yr oeddwn i,
