MEISTRES ALVING: Meddwl yr wyf mai plentyn mawr ydych ac a fyddwch, Manders.
MANDERS: Myfi?
MEISTRES ALVING: (gan ddodi ei dwy law ar ei ysgwyddau): Ac y mae arnaf awydd hefyd ddodi fy nwylaw am eich gwddf.
MANDERS (gan gilio yn ei ol yn chwyrn): Na, na! Na ato Duw! y fath awydd
MEISTRES ALVING (gan chwerthin): Ach! Y mae arnoch eich ofn eich hun ger fy mron!
MANDERS (gan eistedd wrth y bwrdd): Y mae gennych o leiaf ffordd mor anghyffredin o ddywedyd eich meddwl!—mi gasglaf y papurau, a chadwaf hwy yn y gôd (gan wneuthur hynny). Dyna hwy. Ac yn awr, da y boch chwi. Arhoswch chwi yma, rhag ofn y daw Oswald yn ei ol. Dof innau heibio eto yn ddiweddarach. (Cymer ei het ac a allan drwy ddrws y cyntedd.)
MEISTRES ALVING (gan ucheneidio 'n ddwfn; edrych allan drwy'r ffenestr, cerdda 'n ol a blaen hyd yr ystafell; cychwynna tua 'r ystafell fwyta; saif yn y drws, a rhydd lef megys mewn dychryn): Oswald! A wyt ti wrth y bwrdd o hyd?
OSWALD (yn yr ystafell fwyta): Dim ond gorffen mygu sigâr.
MEISTRES ALVING: Oni chymeri di dro bach?
OSWALD: Yn y fath dywydd? (Clywir gwydr yn tincian. Gad Meistres Alving y drws yn agored,
