MEISTRES ALVING (gan gyfodi yn araf): Pechodau 'r tadau!
OSWALD: Bu agos i mi a'i daro i lawr—
MEISTRES ALVING (gan gerdded o gwmpas yr ystafell): Pechodau 'r tadau!—
OSWALD (gan chwerthin yn drist): Ie, beth dybiwch chwi o hynny? Dywedais wrtho yn y fan nad allai hynny fod. Ond a dybiwch chwi ei fod yn fy nghredu? Dim perigl; daliodd at ei farn; ac eto, wedi i mi ddangos eich llythyrau iddo, a chyfieithu 'r darnau oedd yn sôn am fy nhad—
MEISTRES ALVING: Yna?
OSWALD: Yna, bu raid iddo gydnabod ei fod wedi methu;—ac yna, deellais y gwir. Y gwir ofnadwy Dylaswn fod wedi cadw draw rhag y bywyd ieuanc llawen a dedwydd gyda 'm cymdeithion. Bu yn ormod i'm nerth. Wedi f'andwyo fy hun, felly!
MEISTRES ALVING: Oswald! Na, na! Paid â chredu hynny!
OSWALD: Nid oedd esboniad arall yn ddichonadwy, meddai ef. Dyna'r peth sy'n ofnadwy. Wedi f'andwyo tra bwyf—drwy fy niofalwch fy hun. Yr holl bethau tlysion a mawr y gallaswn eu gwneud yn y byd yma—ni wiw i mi feddwl amdanynt unwaith—nid allaf feddwl amdanynt! Och, na fedrwn ddechreu bywyd o'r newydd eto—dadwneud y cwbl! (gan ymdaflu ar yr esmwyth-fainc a chuddio ei wyneb a'i ddwylaw.)
