MEISTRES ALVING (gan atal ei law): Diolch—dim i mi.
OSWALD: Wel, i mi ynteu! (Lleinw'r gwydr ac yf i gyd, lleinw drachefn ac yf i gyd; yna eistedd wrth y bwrdd.)
MEISTRES ALVING (yn ddisgwylgar): Wel?
OSWALD (Heb edrych arni): Gwrandewch arnaf. Yn fy meddwl i, yr oeddych chwi a Manders y Gweinidog yn ddistaw iawn amser cinio.
MEISTRES ALVING: A sylwaist ti hynny?
OSWALD: Do. Hm—(wedi ychydig ddistawrwydd) Dywedwch i mi—beth yw'ch meddwl o Regine?
MEISTRES ALVING: Beth yw fy meddwl?
OSWALD: Ie. Onid yw hi yn ardderchog?
MEISTRES ALVING: Annwyl Oswald, nid wyt yn ei hadnabod cystal â mi.
OSWALD: Wel?
MEISTRES ALVING: Ysywaeth, bu Regine yn llawer rhy hir gyda'i thad adref. Dylaswn fod wedi ei chymryd yma, ataf yn llawer cynt.
OSWALD: Ie; eto, onid yw hi yn ardderchog i'w gweled, 'Mam? (Gan lenwi gwydr.)
MEISTRES ALVING: Y mae llawer o feiau mawrion yn Regine
OSWALD: Oes, mae'n sicr; beth am hynny? (Gan yfed eto.)
