A roddwyd gan ei glendid gynt
I'm tyner galon wiw.
Ac ymneillduo i gydfyw
I anedd dawel glud,
Gerllaw y ffrwd sy'n nhroed y rhiw
Yn mhell o dwrf y byd.
I dreulio f'oes, a chael у fraint
O fywyd dedwydd llon,
A marw yno'n un o'r saint,
Dan bwyso ar ei bron.
—PAULINURUS.
MYFYRDOD WRTH WRANDO AR Y FRONFRAITH YN CANU.
Ar foreu teg o'r flwyddyn yr oedd aderyn mwyn
Yn canu gyda'iawen yn llawen yn y llwyn;
Wrth wrando'i lais pereiddlwys, mor gymwys oedd ei gân,
Mi deimlais inau awydd i wasgu'n nes yn mla'n.
Meddyliais am ei holi o ddifri'n nghylch ei ddawn,
A pheth oedd pwys y testyn oedd ganddo'n llinau llawn;
Ai canu 'r wyt ryw fawrglod, fwyn hynod iť dy hun,
Ai ynte i ryw un arall sydd uwchlaw deall dyn?
Atebodd ef i'm tybiaeth " fod ganddo beth o bwys,
A rhoddion heb rifedi i'w loni ef yn lwys,
Yn dod o law haelionus, yn gymwys iddo gael,
Fod dyled ar bob teulu glodfori am y fael.
