Tudalen:Eben Fardd (Ab Owen).pdf/127

Neu gau deyrn euog a du,
O honi i hunan yn hannu;
Ond dedwydd iawn dreftadaeth
Unben mwyn o'i meibion maeth,
Cain etifedd cyntefig.
Yn nhwf ein bro—fon a brig;
Pa wr, uwch pawb, mewn parch pur?
Pwy y tad, ond Ap Tudur?

Bu llawer wyneb llewaidd—o Rufain,
Ar ofwy milwraidd
Llym, i godi'n grym a'n gwraidd,
O'r tyner dir Brutanaidd,
A phlannu cyff o linach—yr Eryr
Ar âr ein hen deyrn-âch;
Ond erioed Prydeinwyr iach
A fethrynt y gyfathrach.

Yn aml donn, Saeson nesasant—ar chŵydd
I orchuddio'n meddiant;
Ond essill Hu gadwasant
Yn loyw i'n plith hawl ein plant.

Daniaid, Normaniaid, o'r minion—treisient
Hir oesoedd ein coron;
Ond heb rith, meddiant Brython
Eto o hyd ytyw hon.

Rhyfedd ogonedd gwiwnef!—O gwelwn,
Yn galw pawb adref,
I hoenus droi 'n hynys dref
O'i du ing i dangnef.

Er holl alar, arwyl Llywelyn,—trais
Trwm arglwyddi'r terfyn,
Aer o waed Cymry wedyn
Rannai Naf yn frenin in'.