Tudalen:Eben Fardd (Ab Owen).pdf/56

A lliw tân yn mellteanu,
A thwrw gwan, froch;—rhoch a rhu,

Y tawch sydd yn tewychu,—y mae'r 'storm
A'r 'stwr yn dynesu;
A dilyn ar fwdylu.
Yw rheol y ddol,—mae'n ddu!

Dyna hi, 'n torri! taran—a dreigl hwnt,
A'r gwlaw sy'n pistyllian;
Bellach ni erys neb allan,
Pawb wna i'w fwth, pob un i'w fan.

Y buaid yn ymloddesta ar yr adladd, yn
gorwedd ac yn cnoi eu cil, yn fystodi.

Eto, pan glirio, bydd glân
Orielau awyr wiwlan,
A'u gloyw asur yn glysach
Nag erioed, mor liwgar iach;
Nesha'r haul yn siriolach,
Nag un pryd, at ein byd bach:
Yn naear, ceir gwedd newydd,
Gwyrddlas faes, gardd-lysiau fydd;
Adladd o radd ireiddiol,
A masw dŵf, mewn maes a dôl;
Ei nodd a adnewyddir,
Efe a a yn fwy ir.
A buaid teg a'i bwytânt,
Hwy ddistaw ymloddestant
Ar ei frasder per puraidd
A newydd rin nodd ei wraidd;
Iraidd fydd eu gorweddfau
Ar laswellt a pherlysiau,
Yn cnoi cil, ac yn coledd
Ymarhôus dymer o hedd;