Tudalen:Eben Fardd (Ab Owen).pdf/81

A mi'n ieuanc, mwyaheais,
Ag aidd llon, eu gwedd a'u llais;
Ond O! y modd! dyma hwy
Isod, ar dde ac aswy,
Yn fudion lwch-hanfodau,
A neb o'i hun yn bywhau.
Codwch codwch! lwch di lun,
Gwyntiwch, o'ch tawel gyntun,
Echwynwch un fach einioes,
Neu ddarn o ryw newydd oes,
I siarad hen amserau
Gyda'ch gilydd, ddydd neu ddau;
Buoch bobl, a baich y byd
Ar eich gwarrau uwch gweryd;
O! mor chwai, pan delai dydd
A'ch galwad at eich gilydd,
Fel hyn, gryn fil o honoch,
Y gwnaech lawen grechwen groch;
Gan annerch, yn gynhennid,
Y naill y llall, heb un lliw llid:
Torrech trwy holl faterion
Hyn o blwy, yn wyneb lon;
Dilynai eich dylanwad
Trwy fywing lu tref a gwlad;
Lloer eich dawn, fel llewyrch dydd

Hwyliai'r genedl ar gynnydd.
Ond wele'n awr, delw neb
Ni ymwâna im wyneb;
Heddyw'n dlawd-ddienaid lu,
Mae'ch olion yn ymchwalu,
Yn llwch, o un bedd i'r llall,
Andwyol, heb un deall;
Ebrwydd y llun, yn bridd llwyd,
I aflerwch faluriwyd.