Tudalen:Eben Fardd (Ab Owen).pdf/84

Gan hogiau go anhygar,
Taeog o wedd, tew eu gwarr;
Pery 'rhen graith i faith fyw,
Ai naddiad yr un heddyw;
Ond yr awdwyr o'r direidi,
Neu ddim o'u nod, ni wyddom ni.
Tonn ar ol tonn a'u laenodd,
Pwy ŵyr eu rhan, na'u man, na'u modd?

Dyma fainc, a chainc ar ei chwrr,
O! 'r dyndod mawr ei dwndwr
Hyd-ddi gynt ydoedd dda'i gwedd,
Yn gostwng, codi, ac eistedd;
A throi llyfr, a tharo llaw,
Cynllwyn o boblu'r canllaw,
Yn gu, rosynog, res anwyl,
Yn gariad i gyd, mewn gwrid gwyl.
Yr un fath yw yr hen fainc,
Lle safai'r lluaws ifainc;
Ond, O Dduw ne'! p'le, p'le mae'r plant
Heinif, hoewon, yna fuant?
Trosglwyddwyd yr ysgolyddion
Fu yn eu cylch ar y fainc hon,
I lawer math o leoedd
O dreigl chwyrn, dirgel a choedd;
Un i'w le yn yr hen wlad,
Trofa ei hen gartrefiad;
Rhyw bell fangre yw lle'r llall,
Wyneb dŵr,—neu y byd arall!
Rhyw gwm sy'n rhy drwm i'w dramwy,
Am obaith mainc yma byth mwy.

Dyma fi, Langybi gu,
A fannerch yn terfynu,
Bellach, mae'm gwyneb allan
O wynt y lle, fynwent a Llan;